دانشکده منابع طبیعی مجله منابع طبیعی ایران (منتشر نمی شود) 60 6 2009 02 19 Benefit Maximization of Land Use in Brimvand Watershed بیشینه‌سازی سوددهی کاربری0 اراضی حوزة آبخیز بریموند 27795 FA سیدحمیدرضا صادقی داوود نیک‌کامی خلیل جلیلی Journal Article 1970 01 01 The optimal allocation of limited resources is one of the most applicable tools in management to achieve maximum benefits. The application of optimization techniques in order to optimally distribute land uses is also one of the strategies in watershed resources management. The present study has been conducted in Brimvand watershed in Kermanshah Province and comprises 9572ha with the aim to maximize benefit from land uses and minimizing wastes based on linear programming solution using simplex method and with the help of ADBASE software package. The net profits as well as standard maps of land use were used as input to the objective and constraint functions. The results of the study, considering all governed constraints, showed that using the proper allocation of land uses, besides reducing resources loss, profit increases by 18.62% which is owing to reduction in rainfed agriculture and increase in the area of orchards. The results of the sensitivity analysis also showed that object function is strongly susceptible to the extent of orchard area. تخصیص بهینه منابع محدود برای به‌دست آوردن سود بیش‌تر، از مهم‌‌ترین ابزارهای کاربردی مدیریت به‌شمار می‌رود. استفاده از روش‌های بهینه‌سازی به‌منظور توزیع بهینه کاربری اراضی در دست‌یابی به حداکثر سود نیز یکی از راه‌کارهای اساسی در مدیریت منابع آبخیز است. تحقیق حاضر در حوزه‌ی آبخیز بریموند به مساحت 9572 هکتار در استان کرمانشاه به‌منظور بیشینه‌سازی سوددهی کاربری اراضی با رعایت الگوهای کاهش هدررفت منابع برای دست‌یابی به توسعه پایدار با استفاده از حل مدل برنامه‌ریزی خطی به‌روش سیمپلکس در نرم‌افزار ADBASE صورت گرفته است. مقادیر سود خالص و نیز نقشه‌های استاندارد استفاده از اراضی، به‌عنوان ورودی تابع هدف و توابع محدودیت مدل بهینه‌سازی مورد استفاده قرار گرفت. نتایج به‌دست‌آمده نشان داد که با توزیع بهینه کاربری اراضی علاوه بر کاهش هدررفت منابع، سود سالانه 62/18 درصد افزایش یافته که با کاهش سطح اراضی دیم و افزایش اراضی باغی در منطقه و با رعایت تمام محدودیت‌های اعمال‌شده در مدل به‌دست آمده است. نتایج به‌دست‌آمده از تجزیه و تحلیل حساسیت نیز بیان‌گر تأثیرپذیری زیاد تابع بیشینه‌ساز از سطح اراضی باغی است. https://ijnr.ut.ac.ir/article_27795_8857298dd7fbb0d179bd1e223fe9ea9a.pdf